مرا می داد می تسکین، ز می تسکین نمیu200eیابم کــه راهـی در مَیِستانت، مــنِ مسکین نمییابم   به بـزم لالــه وُ سنبل، دلــم هـــم وا نمی گردد گُلی چون تو به هر گلش بهار آئیــن نمی یابم   شُکفت آلاله در صحرا، سمن در باغ، نشکفتم کـه تـاثیر نـــگاهت را ز فروردیــن نمی یــابم   مگر از بــاغ چشمانم،  به جـ...

بهــــارا ببخشا !  دلـــی شاد نیست رسیدی و مــارا ز تــو یــاد نیست بهــــارا ببخشا، بسی سالهـــاست بهـــاری در این محنت آبـاد نیست اگـر از تــو نشکُفت لبu200eهـــا ، دلی ز بنــــد غـــم وُ محنت آزاد نیست نه سروی دگر سر فــــرازد به ناز چمن فـــارغ از داغ شمشاد نیست ز تقـویـــم مــا محو شد فــرودیــ...

ابر مــردادی ! مگر بیـــداد مــا کم دیدهایم ؟ دست بردار از دلم، صد سینه ما غم دیدهایم   پشت این دیــوار کوته ، لای این ویـرانـهها غم نشسته روی غــم، ماتــم به ماتم دیدهایم   این که با ما می کنی، از دست بُرد روزگار صد بـــلا پشت بــلا ، مــاتم دمادم دیـدهایم   بــاغ عـریانیم وُ در تقویم برگ افتــادهم...

از بـــاده خراب وُ خبر از خواب نداریـم بر موجـــهی می، بیـم ز گرداب نـداریم   بُــگذار دمی وارهـم از حــــال پـریشان پـروای سخن بــا دلِ بــی تـاب نــداریـم   آن بـرگ بـه رقص آمـده بر آب روانیم انــدیشهای از خنـــدهی خیزاب نداریــم   پــائیز بــرو! پنجره مگشای کـه امشب بی تــابم وُ تـــابِ شبِ مهتاب...

خُرّم دل آن کس کــه در او جـای تو باشد هر گوشه از آن مسکن وُ مأوای تو باشد   حسرت بَـرَم از فرصت آئینــه کــه گاهـی از خویش تهی ، پُر زِ تماشای تـو بــاشد   آسودگـــی از تـــــاب وُ تب عشق نبینـــاد آن سر که خراب از سرِ سودای تـو باشد   آن لحظه کجا هست، کـه تـا چشم گشائیم در  قــابِ نظر چهرهu200eی ز...

نه صــدای پــایت آمــد، نـه صـدای پـای باران چقــــدر در انتــــظارِ، تـــواَم وُ صــدای بـاران   نه به طبع من  نشیند نه به طبع کوچه شعری چــو تـرانههای چشمت ، چو ترانـههای باران   دلِ ابـر تنگ وُ مــا را دلِ تنـگ، هر دو دارنـد دلِ مــن هــوایِ گریــه ، دل او هــوایِ بــاران   چـه تـوان، گـره زِ بغض...

بُگشا پـر و بـــالم را ، آزاد و رهـــایم کــن پروانـــه شدن خــواهم، از پیلـه جـدایم کن با این شب یلـــدایی ، یلداتر از این خواهی هـــان ای شب آشفته، برخیز، رهــایم کن راه نفسم بستــه، در کــــار نـفس یــک دم ای بــــاد سحرگاهی از بـــوی دنـــایم کــن از نغمه گریــــزانی ، از عشق چـه میدانی برخیز و ...

او بیــاید یـــا نیــــایــد، پیش ساغـر مانــدهام پــــای ایـــن دیـوانگی تا جـــام آخر مـاندهu200fام کـــــوزهای پُر بـاده را مانم که در بزم جنون در کنــــارِ پــای ساقی دست بر سر مــاندهام ای نسیم کــــوهساری، بُــردبــــاری را ببین برگریزان است وُ من بر شاخه پرپر ماندهام می رسیم آیـــا بـه هم! هـ...

ابـــــریام، سر مــی گذارم رویِ دیــوارِ دنا تا ببــــارم نــرمه نــرمـه، پــایِ کهسارِ دنــا در غـــــزل پیچیده سوزم، تــا بمانــد یـادگار بــــوسههـــــای آتشینــم روی رخسار دنــــا بی قرارم، هـــر نفس یک سینه دارم گفتگو با گــُلِ اشک وُ نسیم وُ خــــار وُ پیــوارِ دنـا کبک کهسار تو بــودم، پر شکس...

انـــــدک انـــــدک مــی رسد آنــــک زمستانی دگر گـــر سواری رفت، مــی آیـــــد سوارانـــــی دگـــر همسفر بـــــا برگ ریـز از بـــاغ چشمت می روم سبز باشی سرو مــــن تـــــا برگـــریزانـــی دگــر نغمه خوانان یک به یک رفتند از اینجا،ای دریغ بر نمی خیــــزد نــــوایی از غــزل خــوانی دگـــر خــــــرم آ...

می خوانمت به نـاز ، نـگاهم نمی کنی سرشار از آن چشم سیــاهـم نمی کنی می آمدی، ز شوق به مژگان دویدهu200eام افتــــادهام ز چشم، نـــگاهم نمی کنی تنهاتـر از همیشه گــذشتم ز کـوی تـو اشکی دگـر روانـه بـه راهـم نمی کنی تاری به یـــادگار، ز مویت نمی دهی دیگر وفا از تــو نخواهم ، نمی کنی ! چون خرمنی ز گل بخ...

دردِ من از سر گذشت وُ کس نیامد بر سرم خشت خشت افتــادهام ، در زیــرِ آوارِ غمم شهر سی سختم کــه در آغوشِ تبــدارِ دنا روز وُ شب می لـرزم وُ در انتـظار مرهمم خاطراتم یک به یک از خانهام پَر می کشد عاشقیها می رود از لـوح خـــاطر کم کمم بــــاد شیون می کند در پـــارهی پیـــراهنم لای باران کردهام پنهان س...

دیریست در این گوشه بهارش نه بهار است آلالـه و گل خــوار وُ چمن در کف خــار است گفتی کـــه زده سبزهی نــو خیمــه بـه صحرا پژمــرده دلان را به گل وُ سبزه چـکار است جــــز لالـــهی اشک وُ گل حسرت چه بروید باغی که در آن بــاد خـزان مشعله دار است بانــــگی نـــزنـــد از تــــه دل بلبـلِ عــــاشق این لاله...

بهارم را خـــزان کردی، نــکردی؟ مرا پژمرده جان کردی، نــکردی؟ نــــگفتی می نــرنجـــــانـم دلت را ولی با دل همان کردی، نــکردی؟ دلــــــم را بـــر سر آتش نهــــادی نمک هم روی آن کردی، نکردی؟ بــه رغـــم دوستی از ما بُریـــدی وفـا بـا دشمنان کردی ، نکردی؟ کمانی را کــه من دادم بــه دستت مـرا آخـر نشا...

رقص بــاران یا صدای پای اوست مژده مـی آید مرا از سوی دوست می دود هر سو نـــــگاهم بی قرار رو به رو چشمان در جستجوست گر چه افتادم چو اشک از چشم او دارمش مانند چشمِ خویش دوست هـــر چـــه مـی آیـد صــدا نزدیکتر دل نمی گُنــجد مرا در زیـر پوست لا بــــه لای اشک چشمم، چشم او رقص آهـــو در کنــارِ آب جوست...

بــال وُ پَر بـودم وُ پـرواز نکردیم وُ گذشت سفری فصل گُل آغــاز نــــکردیم وُ گـذشت سر زد از پنـــجره مهتاب شبانــگاه، ولـی چشم بستیم وُ بغل بــــاز نکردیم وُ گـذشت تــــار حسرت زده در کُنج نــگاهم می کرد غـزلی در دل شب ساز نـــکردیم وُ گذشت قاصدک رقص کنان آمد وُ از کوچه گذشت بــه تماشا نـگهی نــاز ...

بُـــــگذار از این شهر پُــر از غم بِگریزم از چهـــــرهی این مــردم در هـم بُــگریزم وحشی تـــر از آنم کـه بــه محبس بنشینم بــرخیـــزم و از عــــــــالمِ آدم بُـــــگریزم بُــــــــگذار نفس در

آخـر این دیـوانه تر از من ، هلاکم می کند از بساط زنــــدگانی پــاک، پـاکــم مـی کند آه، می دانــم که این سیلاب وحشی عاقبت یـــا ز خــاکم بر کند یا زیر خــاکم می کنـد گاه جـــادو می کنــد چشمان سح

آیینــه تــر از آینــــه بـــودیـــم ، شکستیم بی تـــاب تــر از بـــاد سحرگــاه ، نشستیم آهسته بــزن بر دلـــــم انگشت، کـه بـودیم چـون تـار پُـر از نغمهی سرشار، گسستیم در آینــــه هـــم بِنــگ

آتشی در خـــاک ما از خاک چین افتاده است اهرمن از شرق در این سرزمین افتاده است نوبهـاران می رسد، بر شاخسارانــم ولـــی آفتی چــرکین وُ داغـــی آتشین افتــاده است طرح لبخندی نمی بینم بـه لبهاu200e، ای