انتظار بــا قـــرارش آمدیم و بـی قـــرارش مــی رویم داغ حسرت بر دلــم، بــا یـــادگارش مــی رویم صیـد دست آمـــوزِ چشمان سیاهش گشتهایـــم بی قفس بی رشته هر سو در کنارش می رویم بــرگ زرد خـــاطرا

بــــاد می آیـــد و من دل نــــگرانم، چـــه کـنم بـــــرگ پـــائیزم وُ در چنگ خـــزانم، چه کنم گاهــگاهی لبِ یک پنـــجره بـــر شانــــهی باد و گهـــی همسفرِ آبِ روانــــم ، چــــــه کنــــم گاه

شاخه نرگس رفتم از یادش و یادش به دل افتاد و شُکفت غنچه زد بــاز گـُل خــاطره در یـاد و شکُفت دیــدی آن شاخـهی نرگس که به دستم دادی لای گلــدان غــزل، خـاطره گل داد و شکُفت بیستون دانــد و آن تیشه

گُلبُن شاخسارت هــــر بهاری پُــــر گل و پُر بار باد خانــــهی اقبالت از بـرگ طَــرَب سرشار بــاد بخت مــــا در خــواب می بیند اگر دیـــدار تـو بخت بیدارت نـــــــــگارا ، تا ابـــد بیـــدا

شب یلــــدا نمی ازچشم تـــو نوشید و گذشت جرعهیی داد از آن باده به خورشید و گذشت سر زد از بـــام فلـــق پرتــو رخشندهی مهر عطرلبـــخند تو بر باغچـــه پاشید و گــذشت رفت پــــائیز و بــ

چشم بر هم که نهادیم ، به خواب آمد و رفت چشم او ساغری از شعر و شراب آمد و رفت من پُـر از تشنگی آن چشمهی نوشین غــزل به نگاهش غزل و بـــادهی ناب آمــد و رفت غــرق رویــای تو بـودیم ، از

دوشیزهی لـُـر کــه نازنیـن است بـا سبزه و چشمه همنشین است همشیرهی لالــــههـــــای کُهسار آرامش عــــــطر یـــاسمین است کهسار دنــــا چـــو حــــلقه و او بر حلقهی دست او نــگین است

چلـّههــا رفت و نیـــامد خبــری از گـُل سرخ نیست در دامـــن صحرا اثری از گــُل سرخ قاصـــدک رفت و نیامـد خبر از فصل بهـــار کـه بگیریم خبر از رهــگذری از گـُل سرخ چــه بریزم به سرت جز گ

آرزو مانـــده کــه یک لحظه فــراهم بـاشم فـــارغ از دلــهره و آدم و عـــالم بـــاشم نه که یک عمردر اندیشه و رویای بهشت روز و شب سوزم و در کــام جـهنم باشم بگذاریــد همین لحظه کـه هستم،

ایــن چــــه شوریست که با چشم تو آمیختهاند چـــــه شرابیست در این ساغـــر می ریختـهاند مــــن پُـــــر از وسوسهی سوخـــــتن و ریـختنم یـــا نـــگاهت ز مــی و شعلـــــه بـرانگیختهانـــ

ذورقـــی گـُم شدهام بین دل و ساحــل دوست نرسد ذورق سرگشته بـــه آب و گِــلِ دوست چــه بریــزم به غـــزل پــاکتر از شبنم صبح کـــه نشیند سر گـُلبرگ خیـــال و دل دوست کــو نسیمی کـــه بــ

هر شبم آیی به خواب و مهربانی می کنی با غزلهای نگاهت نغمه خــوانی می کنی جنگل جــان مـرا رویـــای سبز دور دست پَـر ز عــــطر نـرگسان بهبهانی مــی کنی هالــهای نمناک می بنــدد نــگاهم را

گـر گـــذار افتد مرا این بــار بر سامـان دوست بر نمی دارم سر از پای و دل از دامان دوست بـــوی گــُل می آیـــد و عـــــطر دل اردیبهشت مــی نهم در هر غزل یک تار مو از آنِ دوست نیست در تقوی

دانم که رفتهام ز دست و چو ساغر شکستهام غـــیر از لــبت ، دل بــه شرابــی نه بســتهام بــاران تـــو را سرود و مـــن از پشت پنجره ای آخـــرین غـــــــزل ، بـــه تماشا نشستهام جــز نغمـ

مسعود رضایی بیاره آسمان آسمان! کـو آن غــریــــو و تنــــــدر طوفانیت کـو نــــــگاه مهربــــــان و بــــوسهی بارانیت در نـــــــگاه آبیت شوق پَــــر پـــــرواز نیست مـــــوسم سرمـــــای دی بــا رنــگ تابستانیت چشم در چشم زمین، عاشق نهای، آیا چه شد ؟ گریـــــهی بـــی اختیار و شوق دست افشانیت برف شد ...

مسعود رضایی بیاره اشک شوق آسمان ،عطر طـــراوت بـــر دمـــن بــاریـــدهای اشک شوق از مهربـــــانی بر وطــن بــاریـدهای بّــــر لبان تشنــهی خـــــاک و نــــــگاه جـویبـار نــــم نـــم بــاران عشق از جان و تن باریدهای یـوسفی گــم گشته بـــــــودی در بیابـــان امیـــد بِِِِـــوی امیـــــد از میــــان پ...

مسعود رضایی بیاره شعله نوش حریفی کو که سر از پا نــداند در آتش آیـــد و پــــروا نـــداند به دستش تا بگیرد دست ساغر ز مستی ساغر از صهبا نـــداند در آمیزد چنانـــم در رگ و پـــی که فرق از جان و جان از ما نداند به کامش باد جـــام باده و مـی کــه غیر از میکــده ماوا نــداند حریف شعله نوشی کو که با من د...

مسعود رضایی بیاره بغض خـــواهم از چشم تــو و دلــهرههــا بنویسم از تــو و خـاطرهها ، تـــذکره هـــا بنویسم قسمت این بود نباشی و من از اشک غزل روی گـُلبرگ دل از خــــاطـرههـــا بنویسم گاهی از حسرت افتـــاده به ایــوان غروب گاهـــی

مسعود رضایی بیاره کومه میــان کـومـهی سردم چــراغی بـــر نمی سوزد نگاهم رام و شب آرام و دل دیگر نمی سوزد به جـز خـاکستر گـرمــی میـــان کــورهی سردم شراری بر نمی خیزد نمی اخــگر نمی سوزد ببار ای نــم نـم بــارن به روی بــــاغ بی

مسعود رضایی بیاره باد شبخیز شعر من بافهی گیسوی کسی هست که نیست غــزلم بـافتــه با مـوی کسی هست که نیست چـه کنـم ؟ عــاشق یک لالــهی وحشی شدهام نـگهم سوی گـُل روی کسی هست کــه نیست بــاد شب خیـزم دنــایم ، کــه سحرگاه بهـــار مقصد