مسعود رضایی بیاره قرن وحشت نـــاله و زوزهی بــــاد است ، کسی می شنود ؟ سیل در خــانه فتـــادست ، کسی مــی شنود ؟ رستم افتاده به چه رخش به خــون می غلتد بر سر چـــــاه ، شغــاد است، کسی می شنود ! بـــوسه بـــر یــاس و گل نازدهــد بــ

مسعود رضایی بیاره خورشید پائیزی مهتاب سر بر مـی کشد از پشت کهساری که نیست افتــاده نــــور مــه سر ایـــوان دلـــداری که نیست از دور مــــی بــــوسم رخ مـــه را میــــــان آسمان با او سخن می گویم از پرتوی رخساری که نیست آهـــی ب

مسعود رضایی بیاره سُرخـَن سوار می بــویم از بــاد سحر ، بــوی بهـاری را که نیست محو تماشا می شوم ، آن لالـــه زاری را کــه نیست بر چشمه آمــد دلبــری زیباتــر از حــور و پـــــری می بینم از صد فاصله ، آنجــا نـگاری را که نیست بانـــ

مسعود رضایی بیاره قاصدک جرعه جرعه با شراب کهنه می نوشم تو را می نـوازد تار دل با ناله در گوشم تــو را جنـــگل عــریـان و تشنه ، خـــاک تابسانییم می کشم بـــاران پائیزی در آغــوشم تــو را بُـردی از هوشم ولی ای بی وفـا از دل نبرد فصل

مسعود رضایی بیاره نغمهی بارانی از نــــگاهـــم قصهی مهر نمی خـــوانی ، نه ؟ چیــزی از حالت پائیــــز نمی دانــــــی ، نــه ! بـــــاد پائیزم و از دشت غــــــزل مــــی گــذرم گیسوان را نــــگشائـــی و نیفشانـــی ، نــــه ! گفته بــــ

مسعود رضایی بیاره بغض پائیزی آه از من و شاعـــــرانههــایت پائــــیز هـــر کــــوچه پُــر از تـرانههایت پائیز مهر است و دوباره بغض اشکم ترکید در حسرت کــــودکــانـــههایت پائــــیز

مسعود رضایی بیاره بلوط خسته نه سپیدهای بــرآمد ، نه فــروغی از شب تــار نبرد رهی به حــالم ، می تلـــخ و نـــالهی تــار نه ز دست من بر آید ، نه ز اشک صبحـگاحی مگر آن نسیم گیسو ، گـِـرهی گشاید از کـــار تو کـه دل بریــدی از ما و به دیگران سپُردی به خیال خــود بــگو پا ، ز دل شکسته بــردار منم آن بلــ...

مسعود رضایی بیاره دل بعد از آن روزی که رفتی زندگی بی حاصل است دل نشد دیـــگر دل و افـــکار مـا پـا در گـِل است گــاه رفتن قطــــره خونــی گـــرم از چشمم چکید رنگ گُـــل دارد ولی تشخیص حالش مشکل است گفت بـــا مــن نـــازک انــدیشی ، طبیبی کـــاردان می تپد این قطره گاهی ، گاه می لرزد ، دل است خـــــوا...

مسعود رضایی بیاره هما این سایه فرَ همـای سرمستان است آرامــگه عــروس هــر بُستان است در حالت چشم او چه رازیست نهان پـائیز نـــگاه او چــو تابستان است

مسعود رضایی بیاره گُلبُن ببین آن بُلبُــل شیــدا ، کـــه دور یــاسمن گــردد گهی در خویش می سوزد گهی بی خویشتن گردد از آن می ترسم از سر روسری بـردارد آن گُلبــُن نسیم از مـوج گیسویش ،پریشان تر ز من گــردد خوشم با یاد او گـاهی ، مرا هــر چند مـی سوزد که خاریدن لذت دارد ، هــر آن زخمی کُـهن گردد دل سنگ...

مسعود رضایی بیاره تاریخ دنا بـــوی دلِِ گـُل ز ژالـــه بـــاید پُـرسید از اشک خبـــر ز نـــــاله بایــد پُرسید دل سوخته آگــه از دلِ سوخته است تـاریخِ «دنــا» ز «لالـه» باید پُرسید

مسعود رضایی بیاره لاله رو سیه چشمان مــــن بیمـارم از تـو سر شب تــا سحر تب دارم از تـو نه در خواب و نه بیـداری نـگارا رها می گــردد این افکارم از تــو نه دست آنــــکه دستانت بــگیرم نه پــــای آنکه دل بـردارم از تـو چو بیماری که می خواهد بمیرد گهی بیهوش و گه هشیارم از تو میـان دشت سینـــه ل

مسعود رضایی بیاره پر بسته گــر بــاد شوم بر تو وزیــــدن نتــــوانـم ور نـــــاله شوم در تــــو رسیدن نتـوانم مـن آتش افتـــــــاده به پیراهن خــــویشم بنشین بــه تمــاشا کـــه رهیـــــدن نتوانم تا نـــوشم از آن چشم سیه جـام پیــــاپی لب از لب پیمــانــــه بریــــــدن نتــــوانم در بال و پرم

مسعود رضایی بیاره آتش و آب در نگاهت چه هیاهو چه بر انگیختن است آتش و آب و غــزل را به هم آمیختن است خُفت فرهـــــاد بـه شیرینی و آرام گـــرفت بیستون تا به ابــد گــرم فـرو ریختن است پیچش مـوی تــو و ایــن دل آشفتهی من شور دیــوانه به دیــوانه در آویختن است روسری را نـــگشا ، نفـــحه نیفشاند

مسعود رضایی بیاره سیه چشم سیه چشمـــان مـــن ، بیمـــارم از تـو سر شب تـــا سحـــر ، تب دارم از تـو نه در خــــواب و نـــه بیداری نـــگارا ! رهـــا می گــردد این افکــــارم از تو نـــه دست آنـــــکه دستانت بــــگیرم نــه پـــای آنـــــکه دل بـــردارم از تــو چـــو بیمـاری که مـــی خ

مسعود رضایی بیاره آیه می توان پَـــر با نــگاهت بـاز کرد از کـــران تا بــی کران پـرواز کرد آیــــهای با رنـــگ رویائـی نوشت می توان ازایـــن غزل اعجـاز کرد می توان از سرو نـــاز و نـرگست هفت شهر عشق را شیـــراز کـرد روز اول عشق در دنیـــــا نبـــود با نــگاهت زنـــدگی آغــــاز کــرد چشم و

مسعود رضایی بیاره باور سیه چشمم چهـــا بـــا ما نــکردی مـــرا آتش زدی ، پـــروا نــکردی نشستی بر دل و دیــــگر رهـــایم نـــکردی تـــا مــرا رسوا نــکردی چــه آتشهــا که بـا چشم سیاهت در این ویــرانه دل بـر پـا نکردی سرشکم حلقــه زد در چشمت اما در دل را بـه رویــم وا نـــکردی مگر مـرغان عاش

مسعود رضایی بیاره بال خیال خیـالت از دلــم دل بــر نــگیرد خیــــالم بـــی خیـــالت پر نگیرد نیاسایـــد خیـــــالم تــا سحرگــه خیـــالت را اگــر در بــر نــگیرد چه می خـواهد خیالت از دل من که پای از چشم خــاکستر نگیرد بسوزد مـرغ دل در آتش عشق به دل بر یـــادی از دلبر نگیرد ز دست نــاله کـ

مسعود رضایی بیاره غروب دلتنگی بیـــا با هـــم دمــی نـم نم بـگردیم تمام کــــوچه را کـــم کــم بگردیـم بیـــا پــــائیز شورانــگیز چنــدی میان کـــوچههـــا با هـــم بــگردیم سراغ از لالـــهی پــَر پــَر بـگیریم پــی آثـــاری از مـــرهم بـــگردیم دمـــی بــا لالـــهی حسرت نشینیم کنــــار

مسعو.د رضایی بیاره سرد سیری اگــــر از دل بــرانـم در ضمیری دمـــی سر از خیـــالم بر نـگیری میــــان هفت شهر عــشق گشتـم به چشمان سیاهت ، بـــی نظیری مگر خــــاک ترا با گـُــل سرشتند که رویـــایی تر از عــطر عبیری میان بـــرف غــم پژمرده کردی مــرا ای سرو سبز سرد سیری بمیـرم تـــا نبینــــ