مسعود رضایی بیاره تاراج نوبهار آمـــد ولــی بلبــل لب از لب وا نــکرد بلبــل از پالیــز رفتـه ، یـــا گُــلی پیـــدا نــکرد دست تاراجی که بر ما بی وفا بگشود و رفت با نهـــــال بـــاغ نــو بـــاران سیل آسا نــکرد گفتمش با گــریه : مهر

مسعود رضایی بیاره وفا وفا کـردم ، وفــا با مـا نـکردی مـرا آتش زدی ، پـروا نـکردی صدا کـردم ، صدایم را شنیدی نگاهـم کردی و لب وا نـکردی سراپا سوختم ، دیدی و رفتی مرا کشتی ولی حاشا نـکردی به یاد آور مرا روزی که دیگر ز مــا عاشقت

مسعود رضایی بیاره صبح ازل لبش شیرین تر از شهد عسل بود نـــگاهش پــرتو صبــح ازل بود طنین خنــده بر لبهــای نوشین روان چشمه در جـوی غزل بود

مسعود رضایی بیاره باغ آتش ای خداوندی که هستی در زمین و در زمان خسته گشتیم از زمین و خستهایم از آسمان کو رهــی در روشنایی ، بــاز گــردانی مرا مهربـــان از این سیــاهی تا به عهد باستان در خیابانـی که نامش زندگانـی بود ، نیست دیـ

مسعود رضایی بیاره گل اشک گـُـــل اشک از گریبانش دمــی سر بــر نمــی دارد خـــوشا آن سینه کز داغـــی هــوای نـم نمی دارد شقایـــق را نمی دانــــم ، چه داغـی دارد اندر دل که چون چشمان من چشمش ، نگاه پُر غمی دارد خیـــالش بر نمـــی دار